Wstęp do historii cesarstwa chińskiego
Okres cesarstwa chińskiego rozciąga się na przestrzeni 4000 lat, od dynastii Xia z około 2100 r. p.n.e. do abdykacji ostatniego cesarza Pu Yi w 1911 r.

Świetność dynastii Han

Dynastia Han istniała przez ponad 400 lat, od 206 r. p.n.e., kiedy to została założona przez robotnika imieniem Liu Bang, aż do 220 r. p.n.e., z 14-letnią przerwą w latach 9-23 n.e., w czasach rządów uzurpatora Wang Manga. Przed przejęciem władzy przez Wang Manga ród ten znany był pod nazwą Zachodniej Dynastii Han, ze stolicą w zachodnim mieście Chang'an. Od powrotu do władzy w 23 r. Hanowie określani byli Wschodnią Dynastią Han, której siedzibę główną umieszczono we wschodnim Luoyang.
Nie wliczając ostatnich lat panowania, okres dynastii Han zapisał się w historii jako okres wielkiej prosperity i rozwoju społeczeństwa. Cesarze Han, których było dziewiętnastu, oparli swoją władzę na strukturze prawnej i administracyjnej, wykształconej przez ich poprzedników - dynastię Qin. Hanowie jednak udoskonalili ją łagodząc surowość prawa i wprowadzając zasady konfucjanizmu.
Pod wodzą dynastii Han Chiny szybko się rozwijały. Do roku 2 n.e. ich terytorium rozszerzyło się na obszar Korei Północnej, wybrzeża południowo-wschodniego i południowo-zachodniego oraz na tereny Wietnamu i większości środkowej Azji. Aby strzec północnych granic, Hanowie wznieśli Wielki Mur.
W 165 r. p.n.e. Liu Heng, trzeci cesarz Han, wprowadził system rekrutacji do służby państwowej oparty na egzaminach sprawdzających znajomość pism Konfucjusza. System ten przetrwał, z drobnymi przerwami, setki lat i miał wielki wpływ na ostateczny sukces polityki Cesarstwa Chińskiego.
Największym odkryciem za czasów dynastii Han było wynalezienie papieru, przypisywane eunuchowi imieniem Cai Lun, a datowane na 105 r. n.e. W trzecim stuleciu papier był już w użytku powszechnym, zastępując bambus, drewniane płytki i jedwab. Wynalazek ten dotarł do Europy dopiero w XII wieku.
Kluczowym wynalazkiem tego okresu był kompas magnetyczny. W I wieku naszej ery Chińczycy odkryli, że magnetyt (rodzaj rudy metalu) można wykorzystać do wskazywania północy. Następnie zrozumieli, że magnesując stalowe igły, osiąga się ten sam efekt. Kompas wykorzytywany był w późniejszym okresie do nawigacji podczas długich podróży morskich. Kolejnym istotnym wynalazkiem stał się niewątpliwie sejsmoskop. Było to niezwykle praktyczne urządzenie do wykrywania nawet bardzo odległych wstrząsów Ziemi. Odkrycia dokonał w 132 r. n.e. naukowiec Zhang Heng. W roku 138 sejsmoskop wykrył wstrząs oddalony o 500 km.
W dziedzinie medycyny wsławił się z kolei Zhang Zhongjing, autor :"Teorii tyfusu i innych schorzeń", który zapoczątkował rozwój tej nauki w Chinach.
W czasach dynastii Han wielki rozkwit przeżywał też handel. Właśnie wtedy powstał "Jedwabny szlak", długi na 11 tysięcy kilometrów, od Chang'an (współczesny Xi'an), poprzez Jemen i Kasghar, aż do Persji i wybreży Morza Śródziemnego. Przewożono nim takie towary jak herbata czy jedwab.

Upadek dynastii

Do upadku dynastii Han przyczyniły się trzy główne wydarzenia. Pierwszym z nich był bunt chłopów w 184 r. n.e., dowodzony przez Zhanga Lue oraz jego dwóch braci: Zhanga Liang oraz Zhanga Bao. Przyjęli oni przydomki Wielkiego Generała Niebios, Wielkiego Generała Ziemi i Wielkiego Generała Ludu, po czym wykorzystali społeczne niezadowolenie, spowodowane korupcją i nieefektywnością rządów dynastii Han. Typowym przykładem polityki sprawowania rządów była aukcja stanowisk rządowych zorganizowana przez cesarza Linga, która miała zapełnić skarb państwa, a jednocześnie pozbawić uczonych możliwości awansu. Bracia Zhang zebrali armię kilkuset tysięcy chłopów i poważnie zagrozili dynastii. Obóz Hanów, który w owym okresie zdominowany był przez grupę skorumpowanych eunuchów znanych jako "Dziesięciu opiekunów", z pewnymi trudnościami zdusił bunt, jednak w wyniku tych wydarzeń został znacznie osłabiony.
Drugim wydarzeniem był okres panowania Dong Zhuo, "Generała czołowej armii" i "Prefekta Xiliang". Został on wezwany przez "Wielkiego generała He Jina" w 189 r. do pomocy w usunięciu eunuchów. Sam Jin został wkrótce przez nich zamordowany, a kiedy Dong dojechał wraz ze swoją armią do Luoyang, siły wroga, dowodzone przez młodego cesarza Shao oraz jego młodszego brata, księcia Chanliu, opuszczały właśnie ogarniętą chaosem stolicę. Mając do dyspozycji 200 tys. żołnierzy, Dong Zhuo szybko uporał się z przeciwnikiem i odsunął cesarza Shao od władzy, zastępując go księciem Chenliu, który od tej chwili nazwany był cesarzem Xian. Zasiadł on na tronie mając jedynie 15 lat. Z pomocą Lu Bu, najlepszego wojownika tego okresu. Dong nadał sobie tytuł premiera i przejął kontrolę nad rządem. Wkrótce wprowadził okrutną i krwawą dyktaturę, oficjalnie prowadzoną przez młodego cesarza, który w rzeczywistości przetrzymywany był pod kluczem.
Dojście do władzy Dong Zhuo rozwścieczyło wielu pomniejszych władców i generałów, których osiemnastu 1 190 r. założyło konfederację i zaprzysięgło zniszczyć Dong Zhuo i uwolnić cesarza Xiana. Za zjednoczeniem tym stał Cao Cao, który pozostałym siedemnastu władcom wysyłał sfałszowane cesarskie dekrety.
Związek dowodzony przez Yuan Shao odniósł z początku znaczący sukces militarny. Zmusiło to Donga Zhuo do opuszczenia dotychczasowej stolicy Luoyang i przeniesienie dworu cesarza do Chang’an. Wyjeżdżając z miasta, Dong kazał zrównać je z ziemią, co spowodowało wielkie straty materialne, a takze wystawiło miliony mieszkańców Looyang na ciężką próbę. Po zniszczeniu i opustoszeniu Luoyang, związek rozpadł się. Dong Zhuo został jednak zamordowany przez jednego ze swych generałów, oraz adoptowanego syna, Lu Bu, w 193 r. Tak zakończył się krótki, ale bolesny dla dynastii okres. Dong Zhuo wyrządził wiele szkód poprzez odsunięcie od władzy cesarza, przetrzymywanie w charakterze zakładnika jego następcy oraz samodzielne, okrutne rządy. Nie bez echa pozostał także związek osiemnastu dowódców i możnowładców, który zachęcił większość uczestników do samodzielnego sprawowania władzy nad swoimi ziemiami, co uczyniło z nich pomniejszych dyktatorów. Właśnie ta rewolucja ostatecznie zdestabilizowała sytuację w państwie.
Śmierć Dong Zhuo była tylko wstępem do wybuchu jeszcze większego chaosu, podczas gdy jego generałowie toczyli między sobą walki o władzę. Apogeum nastąpiło w 195 r., kiedy to cesarz Xian został porwany i wywieziony z Chang’an. W poszukiwaniu pomocy, potajemnie skontaktował się on z Cao Cao. Doprowadziło to do trzeciego, ostatniego przełomu, który dopełnił zniszczenia dynastii Han. Cao Cao odpowiedział na prośbę cesarza i przechwycił go w Xuchang w 196 r. Od tego momentu cesarz przetrzymywany był przez samego Cao, który oficjalnie pełnił funkcję jego doradcy. Coa Cao ostatecznie przyjął tytuł cesarza dla siebie, w roku 216 stając się Królem Wei i zastępując Xiana.
Cesarz Xian ostatecznie abdykował w 220 r., niedługo po śmierci Cao Cao i powstaniu nowej dynastii Wei, założonej przez jego syna, Cao Pi.

Okres Trzech Królestw

Stopniowe słabnięcie władzy dynastii Han, które trwało w sumie 35 lat, spowodowało wykształcenie się trzech niezależnych królestw, rządzonych przez najbardziej obiecujących bohaterów tego okresu: Cao Cao, który stworzył Królestwo Wei na północy, Liu Bei, twórcy Królestwa Shu na zachodzie, oraz Sun Quana, który proklamował Królestwo Wu na południu. Z wyjątkiem Cao Cao, którego syn, Cao Pi, ogłosił się cesarzem w 220 r., każdy z nich ogłosił się później cesarzem.
Gra osadzona jest w okresie około 100 lat w historii Chin, od ostatnich lat rządów dynastii Han (od około 184 r. do 220 r.), do tzw. okresu Trzech Królestw (od 220 r. do 280 r.) i jest oparta na znanej, historycznej powieści "Dzieje Trzech Królestw" autorstwa Luo Guanzhonga, spisanej około 1350 r.
Powieść ta jest drugą co do popularności książką w historii, ustępując jedynie Biblii i ciesząc się niezwykłą popularnością w całej Azji. Ze względu na tytuł "Dzieje Trzech Królestw", ten stuletni okres nazywamy potocznie właśnie okresem Trzech Królestw, pomimo, że tak naprawdę ich dzieje zamknęły się w czasie sześćdziesięciu lat.
Okres Trzech Królestw jest tak dobrze znany w Chinach nie tylko ze względu na okrucieństwo i nie kończące się wojny, ale także genialność zastosowanych w nim rozwiązań strategicznych. Nawet dzisiaj, biznesmeni szukają inspiracji studiując historię tego okresu, w nadziei znalezienia sposobu na uzyskanie przewagi gospodarczej.
Ten czas w historii Chin był także okresem rozwoju medycyny, literatury, filozofii i nauki. W dziedzinie medycyny polowej Hua Tuo, który zajmował się chirurgią, wynalazł pierwszy środek znieczulający, "nazwany proszkiem leczniczym Mafei".
Rozwój na polu literatury zaowocował wieloma dziełami, które czytane są do dziś. Rodzina Cao była liderem w tej dziedzinie, a sam Cao Cao napisał ponad 20 poematów oraz 40 tomików prozy. Jeśli chodzi o filozofię, największym odkryciem tamtych czasów była metafizyka, którą opracowali He Yan i Wang Bi. W dziedzinie nauki wsławił się z kolei Liu Hui, słynny matematyk, który jako pierwszy obliczył stosunek obwodu koła do jego promienia.
W okresie Trzech Królestw dokonano też odkryć geograficznych i opracowano techniki nawigacyjne. W 230 r. wielki statek przewożący ponad 10 tys. osób dopłynął do wyspy znanej jako Tajwan, co uznać należy za pierwszy kontakt kontynentu z tym regionem.
Jeśli chodzi o dyplomację, królestwo Wei utrzymywało bliskie kontakty z państwem Xiematai, które teraz jest częścią Japonii, a królestwo Wu nawiązało stosunki z Linyi, dzisiaj południową częścią Wietnamu, oraz Funam, częścią obecnej Kambodży.
W 263 r. po kapitulacji drugiego cesarza Shi, syna Liu Bei, Liu Shana wobec Deng Aia, Starszego Generała Wei, królestwo Shu zostało podbite przez królestwo Wei. W 266 r. Sima Yan, najstarszy syn Sima Zhao (władcy Wei za czasów podboju Shu) zmusił cesarza Wei do abdykcji i założył Zachodnią Dynastię Jin. W końcu, w 280 r. Sima Yan podbił królestwo Wu i zjednoczył cały kraj. Tak zakończył się okres Trzech Królestw. W grze zakończenie tej historii może zostać zmienione i ostateczne zwycięstwo będą mogły odnieść królestwo Shu i Liu Bei lub królestwo Wu i Sun Quan.